Λευκοθέα

Ἐννοήσῃς ἂν σεαυτὸν ἑστῶτα ἐν βυθῷ θαλάττης πρὸ ἐτῶν δεκατριῶν ἑκατομμυρίων, πόρρω τῆς γῆς, ὑπὸ θαλάσσης ἡσύχου καὶ ὑποτροπικοῦ. Τὸ μὲν φῶς ἄνωθεν ὀλίγον καθίησιν, κυανοειδές τε καὶ λευκόχροον, μόλις ὥστε φανερὰν ποιεῖν τον ὑπὸ τοῖς ποσίν σου πυθμένα. Ἡ δὲ γῆ λεία ἐστι καὶ λεπτοτάτη, ἐκ πηλοῦ μαλακοῦ τε καὶ κιμωλίας, κατακαθίζοντος βραδέως ἐκ τοῦ διαυγοῦς ὕδατος. Κοράλλια δ’ οὐχ εὑρίσκονται, οὐδὲ φυτά, οὐδὲ θόρυβος θαλαττίων ζῴων· ἀλλὰ μόνον κελύφη μικροτάτων πλαγκτῶν ἄνωθεν πίπτοντα, ἡσύχως καὶ ἀδιατάρακτα. Κόσμος ἐστὶν ἤρεμος, σκοτεινός, σιγὴν ἔχων, ἄπειρος δοκῶν κατὰ πάντα μέρος.