Σχετικά με την ανασκαφή
Την ανασκαφή οργανώνει η Ομάδα Ερευνών του Τριτογενούς (TRG), μια ομάδα ερασιτεχνών συλλεκτών απολιθωμάτων και επαγγελματιών παλαιοντολόγων που συνεργάζεται και με το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου. Σκοπός τους είναι να βρουν απολιθωμένα λείψανα πουλιών, ερπετών και θηλαστικών. Τα υπόλοιπα ευρήματα (δόντια καρχαριών, οστά ψαριών, κοχύλια) μπορούν οι συμμετέχοντες να τα κρατήσουν για τη συλλογή τους.
Περισσότερα για τη γεωλογία και τα απολιθώματα της περιοχής θα βρείτε στη σελίδα της τοποθεσίας Άμπι Γουντ.
Άφιξη στο Αββαείο Λεσνές
Ο κοντινότερος σταθμός είναι το Άμπι Γουντ (Abbey Wood). Από εκεί χρειάζονται περίπου δέκα λεπτά με τα πόδια για να φτάσεις στο πάρκο με τα ερείπια του Αββαείου Λεσνές.
Εδώ υπήρχε κάποτε ένα μοναστήρι. Σύμφωνα με την ιστορία του αββαείου, το έκλεισε ο καρδινάλιος Γούλζι το 1525, πριν από τη γενική διάλυση των μοναστηριών επί Ερρίκου Η΄. Κρίνοντας πάντως από τα ερείπια, πρέπει να ήταν μεγάλο κτίσμα στην εποχή του.
Μέσα στο δάσος
Πίσω από το αββαείο αρχίζει το δάσος. Μπαίνεις στα μονοπάτια, ανάμεσα στα δέντρα και τα πεσμένα φύλλα. Υπάρχει μια πιο σύντομη διαδρομή προς τον χώρο της ανασκαφής, αλλά έχει σκαλοπάτια. Εγώ έσερνα το καροτσάκι μου, οπότε ακολούθησα την πιο μακρινή διαδρομή, όπου ο δρόμος ήταν πιο ομαλός.
Στην είσοδο υπήρχε μια ανακοίνωση: την Κυριακή, 4 Οκτωβρίου, ο χώρος θα ήταν κλειστός για το κοινό, επειδή η TRG θα πραγματοποιούσε επιστημονική ανασκαφή. Δίπλα στην πινακίδα, ένα μικρό πλασματάκι φύλαγε την είσοδο.
Η ανασκαφή
Ο χώρος ήταν γεμάτος κουβάδες, λεκάνες, κόσκινα και σακούλες. Ο κόσμος δούλευε κάτω στις λάσπες, άλλοι με τα κόσκινα κι άλλοι σκυμμένοι πάνω από το υλικό, ψάχνοντας για απολιθώματα.
Πίσω από την περίφραξη είχαν φέρει έναν μικρό εκσκαφέα που είχαν νοικιάσει, για να σκάψουν βαθιά και να φτάσουν στα απολιθωματοφόρα στρώματα. Το υλικό που έβγαζαν το στοίβαζαν σε έναν μικρό σωρό. Πήγαινε ο καθένας εκεί με τους κουβάδες του, τους γέμιζε με το φτυάρι και τους έπαιρνε πίσω για κοσκίνισμα.
Πλύσιμο και κοσκίνισμα
Σκοπός ήταν να φύγει η άμμος από τα απολιθώματα και να μαζευτεί το λεπτότερο υλικό που έμενε (θραύσματα, πετραδάκια, τα πάντα) σε σακούλες, για διαλογή στο σπίτι. Τα μεγαλύτερα κομμάτια, όπως μεγάλα δόντια, κοχύλια και οστά, τα ξεχώριζα και τα έβαζα στα δοχεία που είχα φέρει μαζί μου.
Τα ευρήματα
Στις φωτογραφίες φαίνονται δύο δοχεία με ευρήματα: το ένα με δόντια και άλλα λείψανα σπονδυλωτών, το άλλο με κοχύλια. Στο πρώτο ξεχωρίζουν τα δόντια των καρχαριών, με τις γυαλιστερές μύτες και τις διχαλωτές ρίζες τους. Υπάρχουν επίσης λίγοι σπόνδυλοι, ένα κομματάκι από καβούκι χελώνας και ένα μικρό οστό από την ουρά ψαριού (υπουραίο οστό).
Τα κοχύλια τα έβαλα σε ξεχωριστό δοχείο. Υπάρχουν και γαστρόποδα και δίθυρα, τα περισσότερα ολόκληρα· είχε πάρα πολλά σπασμένα κομμάτια που δεν άξιζε να μαζέψω. Ακόμα και τα πιο συνηθισμένα ευρήματα έχουν πράγματα να σου δείξουν, αν τους δώσεις λίγη προσοχή.
Μάζεμα και επιστροφή
Στο τέλος ήρθε η ώρα να μαζέψουμε. Οι κουβάδες, τα κόσκινα, οι σακούλες και τα δοχεία που ήταν απλωμένα στον χώρο έπρεπε όλα να φύγουν.
Για την επιστροφή, φόρτωσα τα πράγματά μου στο καροτσάκι και πήρα πάλι το μονοπάτι. Δεν ξέρω ακόμα πόσα κιλά υλικό έφερα σπίτι από αυτή την περιπέτεια, πάντως εκείνη την ώρα εκτίμησα πολύ τις ρόδες!