Κοτσ̌ινοχώρκα (Μειότζ̌αινον)

Τον τζ̌αιρόν του Μειοτζ̌αίνου, η χαμηλή παράκτια περιοχή των σημερινών Κοτσ̌ινοχωρκών ήτουν κάτω που μιαν θερμήν, ξέβαθην θάλασσαν. Στον βυθόν εζ̌ιούσαν οργανισμοί πο' σχηματίζαν τα τζ̌ελύφη τους που ανθρακικόν ασβέστιον: ασ̌ινοί, μαλάκια, κοράλλια, κοραλλιογενή φύτζ̌ια που εσχηματίζαν επιστρώσεις, τζ̌αι αμέτρητα τρηματοφόρα. Σγιαν επεθανήσκαν, τα τζ̌ελύφη τους ελουβούσαν τζ̌αι εσυνάουνταν, τζ̌αι με τον τζ̌αιρόν τούντα λουβίθκια εσκληρύναν τζ̌' εγινήκαν ο οστρακοφόρος ασβεστόλιθος που σχηματίζει σήμμερα τους παράκτιους βράχους της νοτιοανατολικής Κύπρου. Στες αρχές του 20ού αιώνα, η Εγγλέζα παλαιοντολόγος Δωροθέα Μπέιτ εκατέγραψεν σε τούντον ασβεστόλιθον, γυρόν που τες σπηλιές, καμπόσους ασ̌ινούς που αναγνωρίστηκαν ως είδος Κλυπεαστέρα (Bellamy τζ̌αι Jukes-Browne 1905). Τούτοι οι ασβεστόλιθοι αλόπως ανήκουν στον Σχηματισμόν Πάχνας, του οποίου τα υφαλλογενή στρώματα, όπως το μέλος Τέρρα του Πρώιμου Μειοτζ̌αίνου, εμφανίζουνται στη νοτιοανατολικήν ακτήν, για παράδειγμα στην Αγίαν Νάπαν (Θεοδώρου κ.ά. 2007· Wallaard κ.ά. 2023). Πολλά αργόττερα, μέσα σε τούντους ρότσους αννοίξαν σπήλ̌ιοι τζ̌αι βραχοσ̌σ̌επές, όπου στο Πλειστότζ̌αινον εσυναχτήκαν οστά πυγμαίων ιπποπόταμων τζ̌αι ελεφάντων.