Κοκκινοχώρια (Μειόκαινο)

Κατά το Μειόκαινο, η χαμηλή παράκτια περιοχή των σημερινών Κοκκινοχωριών βρισκόταν κάτω από τη θάλασσα. Στον βυθό ζούσαν οργανισμοί που έφτιαχναν τα κελύφη τους από ανθρακικό ασβέστιο: αχινοί, μαλάκια, κοράλλια, κοραλλιοειδή φύκη που σχημάτιζαν κρούστες και αμέτρητα τρηματοφόρα. Όταν πέθαιναν, τα κελύφη τους θρυμματίζονταν και συσσωρεύονταν, και με τον καιρό τα θραύσματα αυτά σκλήρυναν στον οστρακοφόρο ασβεστόλιθο που σχηματίζει σήμερα τους παράκτιους βράχους της νοτιοανατολικής Κύπρου. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Βρετανίδα παλαιοντολόγος Δωροθέα Μπέιτ κατέγραψε σε αυτόν τον ασβεστόλιθο, γύρω από τις παράκτιες σπηλιές, πολυάριθμους αχινούς που αναγνωρίστηκαν ως είδος Κλυπεαστέρα (Bellamy & Jukes-Browne 1905). Οι ασβεστόλιθοι αυτοί ανήκουν πιθανότατα στον Σχηματισμό Πάχνας, του οποίου τα υφαλογενή στρώματα, όπως το μέλος Τέρρα του Πρώιμου Μειοκαίνου, εμφανίζονται στη νοτιοανατολική ακτή, για παράδειγμα στην Αγία Νάπα (Θεοδώρου κ.ά. 2007· Wallaard κ.ά. 2023). Πολύ αργότερα, μέσα σε αυτούς τους βράχους άνοιξαν σπηλιές και βραχοσκεπές, όπου στο Πλειστόκαινο συγκεντρώθηκαν οστά πυγμαίων ιπποπόταμων και ελεφάντων.